Adviezen en opmerkingen: neerleggen en loslaten

Sorry, deze afbeelding kan geladen worden

Als zwangere spendeerde ik uren online en las ik regelmatig over adviezen en kritieken en hoe deze te pas en te onpas worden uitgedeeld zodra je een kind hebt. Omdat ik in sommige situaties niet in staat ben subtiel te reageren, probeerde ik van tevoren te bedenken hoe ik om zou gaan met irritante mensen en soortgelijke adviezen. Achteraf gezien had ik me beter kunnen voorbereiden hoe om te gaan met bepaalde opmerkingen over mijn kind want het moedergevoel, een oer-gevoel, dat daardoor werd opgewekt was indrukwekkend (en een beetje angstaanjagend).

Lager dan laag
Inderdaad, het aantal willekeurige adviezen was groter dan het aantal nare opmerkingen maar uiteraard wogen die opmerkingen tig keer zwaarder. Daarnaast kwamen de adviezen vooral van vreemden en legde ik ze daarom makkelijk naast mij neer. De opmerkingen kwamen echter van dichtbij en haalde werkelijk het slechtste in mij naar boven. Ik wist dat ik als een leeuwin over mijn kind zou waken en zou vechten met eenieder die haar kwaad wil doen maar deze aanval was op een niveau waar ik niet bij kon. Zo laag. Zo vreselijk laag.

Neerleggen en doorgaan
Ik kom niet uit een ei. Natuurlijk verwacht ik niet dat iedereen Benthe op dezelfde manier ziet zoals wij dat doen. Ze is ons kind en daardoor is ons beeld bij voorbaat al vertekend maar dat maakt haar in onze ogen niet minder knap, leuk of lief. Helaas kan ik van nature slecht omgaan met commentaar en onrecht. Zelfs na 29 jaar vind ik het lastig om het naast me neer te leggen en door te gaan. Maandenlang, jarenlang, kunnen dingen mij dwars blijven zitten en bepaalde relaties dusdanig beïnvloeden dat het gewoon niet leuk meer is. Dit is dus het uitgelezen moment om volwassen te worden. Liever 10 maanden te laat dan nooit, toch?

Kritiek, adviezen en opmerkingen, zowel opbouwen, positief en negatief, als moeder moet ik me daar doorheen bijten. Door deze ervaring ben ik (nog) bewuster geworden van mijn eigen uitspraken, adviezen en opmerkingen. Echt goed advies om op de juiste manier om te gaan met bepaalde opmerkingen, heb ik helaas niet maar schouders ophalen en doorgaan is waarschijnlijk een goed begin. Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het, zeker als het om je eigen kind gaat. Dat oer-gevoel moeten we koesteren voor de momenten waarop het écht nodig is om die leeuwin los te laten. Ik weet wel dat ík niet degene wil zijn die dan de volle laag krijgt…

 

4 Reacties

  1. Kim
    16 oktober 2017 / 21:14

    Het blijft altijd lastig omgaan met gevraagd en ongevraagde adviezen en kritiek! Sinds mijn fibromyalgie leek het wel of iedereen gewoon ongevraagd mocht melden hoe zij/hij erover dacht. En wanneer je moeder wordt is dat blijkt dat ook een gegronde reden te zijn dat mensen je mogen zeggen wat je goed maar vooral wat je fout doet. Laat die moederleeuw in je maar lekker brullen uiteindelijk ken jij je kind het beste!

    • Lenneke
      18 oktober 2017 / 11:14

      Bah, wat vervelend hé? Zeker omdat men commentaar heeft op een situatie die al zwaar en pijnlijk genoeg is. Ik lees jouw blog altijd met veel plezier, Kim. En petje af voor jouw positiviteit, sterke leeuwin!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.