Complimentjes en groot gedrag

Degene die mij op Instagram volgen (ja leuk, moet je doen!) hebben het afgelopen week waarschijnlijk al voorbij zijn komen: we waren op ziekenbezoek. Benthe is bijna 17 maanden maar heeft in haar korte leventje al veel wachtkamers van het ziekenhuis gezien. Niet omdat wij daar voor haar waren (gelukkig niet zeg) maar omdat mijn vader tegenwoordig wekelijks, sommige weken zelfs dagelijks, naar het ziekenhuis moet voor afspraken en behandelingen. Hoewel mijn ouders er zoveel mogelijk rekening mee houden, komt het af en toe toch voor dat een afspraak valt op een oppasdag en in dat geval gaat Benthe gewoon even mee. Nu is Benthe sowieso geen lastig kind om mee te nemen (al zeg ik het zelf) maar ze bezorgt, onbewust, heel wat mensen een lach op hun gezicht met haar aanwezigheid in de wachtkamer. Ons mini-clowntje zonder rode neus.

Groot
Het is iets wat ik van mijn moeder heb overgenomen (ook dat doe ik vrij regelmatig) maar wij noemen Benthe als complimentje voor goed gedrag een ‘groot kind’. Dit heeft niets te maken met haar formaat maar alles met haar bewustzijn van haar gedrag in een bepaalde situatie. Ongeacht haar jonge leeftijd had zij wel degelijk het besef dat het afgelopen week anders was. Oma was alleen thuis en om opa te zien moesten we eerst een stukje rijden. Dan de wandeling door het ziekenhuis en de knopjes van de lift, op een gegeven moment had ze het allemaal door. Zondagavond gingen wij ’s avonds, onaangekondigd, nog op bezoek en lieten Benthe het laatste stukje alleen lopen. Met enige twijfel stopte ze een halve meter voor de deur van zijn kamer maar toen hij haar zag en spontaan riep, rende ze meteen naar hem toe. Ik zie dit als een stukje herkenning na 5 dagen achtereen op bezoek gaan en het bewustzijn dat het opa was die daar lag. Ook was ze, voor haar doen, best aanhankelijk en vrijgevig met kusjes en knuffels, die hij natuurlijk heel goed kon gebruiken. Groot gedrag; goed gedaan. Dat verdiende een complimentje.

Spons
Onlangs las ik op Instagram een stukje van een moeder wiens dochtertje van anderhalf de behoefte heeft om dingen te willen begrijpen. Ik kan me daar helemaal in vinden. Nu ben ik al een behoorlijke kletskous en praat ik (naar mijn idee) altijd gewoon tegen Benthe, maar ook dat is een stukje bewustzijn bij haar. Ik vertel haar wat ik doe als ik ergens mee bezig ben, zeg haar wanneer ik even naar de wc moet (waarna zij steevast vooruit holt om ‘m aan te wijzen, voor het geval ik de wc opeens niet meer kan vinden) en hou haar op de hoogte van alledaagse dingen die om ons heen afspelen. Als ik verdrietig ben en zij merkt het, dan ga ik niet doen alsof er niets aan de hand is. Zij ervaart mijn emotie en om dat te begrijpen, moet ik eerlijk zijn. Dan maak ik eerst duidelijk dat het niet door haar komt en daarna leg ik uit waarom ik verdrietig ben, of boos. Op die manier hoop ik haar bij te brengen dat emoties er mogen zijn, dat ze een oorzaak of reden hebben maar dat ze ook weer over gaan. Wij zíjn niet onze emoties, wij ervaren ze. Nu, en de komende jaren, is Benthe een spons voor alles wat om haar heen gebeurt, zowel fysiek als emotioneel, en die ervaringen zullen haar vormen. Hoewel ik maar een klein percentage van die ervaringen in de hand heb, leggen wij thuis wel de basis voor haar ontvankelijkheid en die hoop ik zo eerlijk en transparant mogelijk te maken.

Van nature kan ik vrij enthousiast uit de hoek komen dus Benthe wordt dagelijks overladen met complimentjes, ‘oh wat goed’-jes, en applausjes. Zo erg dat zij zichzelf laatst een (welverdiend) applaus gaf nadat ze een aantal boodschapjes op de band had gelegd. Een mevrouw zag dat en sprak toen de wijze woorden: ‘je kan niet vroeg genoeg beginnen ze te leren trots te zijn op zichzelf.’ Amen. Ik groeide spontaan een centimeter van trots voor mijn ‘grote kind’.

Hoe denk jij hierover? In hoeverre hield/hou jij rekening met het emotionele bewustzijn van je jonge kind(eren)?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.