De allereerste echo

Sorry, deze afbeelding kan geladen worden

De termijnecho. De allereerste keer dat er een beeld wordt gevormd bij het woordje ‘zwanger’. De eerste keer dat je het wurmpje dat in je groeit te zien krijgt, al is het maar op korrelig zwart-wit beeld. Misschien is het zelfs hét moment waarop je erachter komt dat er niet één maar twee wurmpjes in je groeien. En misschien is het onverhoopt helemaal niet leuk omdat blijkt dat er iets niet goed gaat of niet goed is gegaan.

Mijn ervaring
Onze eerste en tweede echo waren niet zo leuk als we (vooral ik) gehoopt hadden. Hier heb ik destijds en sindsdien niet veel over gepraat maar het gaat hier om het delen van ervaringen, dat geldt ook voor de minder leuke.

16 April 2016. Eíndelijk, een positieve zwangerschapstest in onze handen! Na een paar laaaaange weken mochten we langskomen voor een echo om de termijn te bepalen. Felicitaties en een intakegesprek, het ging een beetje aan mij voorbij. Er werd gevraagd of ik een regelmatige cyclus had en ja, die had ik maar wel een 5-weekse. Dat laatste vergat ik er bij te zeggen. Daar lag ik dan. Intens blij maar ook lichtelijk gespannen. Ondanks dat we alles zo positief mogelijk benaderen blijven Danny en ik realistisch en vinden we het niet vanzelfsprekend dat alles goed gaat.

Ik zie het vruchtje”, werd gezegd, “maar geen kloppend hartje.”

Trillen als een rietje
Zie je wel! Dat was letterlijk de eerste gedachte die door mijn hoofd schoot. Hier was ik zo bang voor geweest. “En nu?” Ik kon weinig anders zeggen en voelde dat mijn hele lijf begon te trillen als een rietje. Het was doodstil in de kamer. Daar lag ik dan.

“Wacht even. We proberen nog wat anders.”

Ja! JA! Probeer vooral wat anders als dat het allemaal beter maakt. En ja hoor, door middel van een inwendige echo was er wel degelijk een hartje te zien. Kloppend en al. Ik was pas 8 weken zwanger van ons wonder. Door mijn 5-weekse cyclus bleken we iets korter in verwachting te zijn dan wij dachten máár er groeide  leven in mijn buik! Ons wurmpje. Toch kon ik het de eerste week moeilijk loslaten: de niet zo subtiele aanpak van de echoscopiste had er wel ingehakt. Toen moest de échte termijnecho nog komen…

Ik ben er volledig van bewust dat dit geen worst case scenario is en dat er véél slechtere uitkomsten kunnen zijn. Ja, dit was even schrikken maar het is goed gekomen en daarom wil ik er ook absoluut niet te zwaar aan tillen. Maar toch wil ik het delen omdat echo’s niet altijd superleuk zijn, al wordt dat idee soms wel gewekt. Als jij ervaringen hebt met echo’s dan mag je deze natuurlijk delen in de Reacties, graag zelfs. Dankjewel.

3 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.