De termijnecho

Sorry, deze afbeelding kan geladen worden

Oké, nadat bleek dat we pas 8 weken in verwachting waren (klik hier voor dat verhaal) mochten we een paar weken later terugkomen voor de echte termijnecho. Dat was dus begin juni vorig jaar. Destijds zeiden we trouwens nooit dat ‘we’ zwanger waren: ik was zwanger en we verwachtte een kindje. We gingen uiteraard wel samen op pad voor de termijnecho en dat was (wederom) maar goed ook.

Bíjna goed
Daar lag ik weer. Het verbaasde me hoeveel dat wurmpje in mijn buik gegroeid was in die drie weken sinds de eerste echo. We waren trouwens bij dezelfde verloskundige praktijk maar hadden een andere echoscopiste. (Hier hadden wij niet eens om gevraagd) De baby werd nagekeken en opgemeten, alles zat er op en er aan. Yes! Blijheid! Ik was niet overdreven nerveus maar toch wel een beetje kriebelig voor deze echo. Op dat moment leken die kriebels voor niets te zijn want we zagen een druk bewegend wurmpje op het scherm met een hartje dat in een prachtig ritme klopte. Het was bíjna een leuke ervaring…

“Ik vind de nekplooi wel te breed.”

Een halfje wit, alsjeblieft
Uhm, oké. Het werd gezegd alsof ze een halfje wit bij de bakker bestelde. De nekplooi, daar had ik over gelezen dus ik begreep wat er in andere woorden werd gezegd. Ze zag een risico, of in ieder geval een eventuele aanleiding tot zorgen. Danny en ik hadden al besloten geen testen te laten doen. Ons kindje was welkom, in welke vorm of staat het zou komen. Daar waren we over uit. Punt.

“Maar…” (‘ja hoor, daar gaan we’, dacht ik) … “Het is eigenlijk te vroeg om hier iets over te zeggen, meestal wordt dit getest tussen de 13 en 15 weken. Het zit ook binnen de marge hoor.” (Alsof dit meteen een geruststelling was) … “En ik ben ook niet getraind hiervoor, eigenlijk zou mijn collegaatje even moeten kijken.”

Dus. Daar lag ik weer. Mijn hoofd draaide wederom op volle toeren. Er werd een uitspraak gedaan door een onbevoegd persoon over iets wat éigenlijk niet aan de orde was. Ik had werkelijk geen idee wat ik daar mee moest. Een paar minuten later zaten Danny en ik in de auto met de welbekende rits echofoto’s en een heleboel onbeantwoorde vragen.

’s Middags werd ik door mijn eigen verloskundige gebeld (die besteden het maken van echo’s uit aan een andere praktijk) en zij zei dat ik onnodig ongerust was gemaakt, dat er niets aan de hand was en dat ze het niet eens was met de manier van doen. Daar waren we het dus over eens. Maar goed, het was nu eenmaal zo. Gezegd is gezegd en we konden de uitspraak niet terugdraaien. Ik besloot dat ik het zou loslaten, of in ieder geval dat te proberen. Het was nu een kwestie van wachten op de 20-weken echo. Je raadt het al: ook die ging niet zonder slag of stoot…

 

2 Reacties

  1. Marretje
    13 november 2017 / 12:05

    Jhaaa op die echo’s kunnen ‘ze’ van alles zien. Ons ongerust maken (een stempeltje drukken op de vreugde) en 9 maanden later komt er toch een heel gezond en goed uit ziend mini mensje op de wereld.

    • Lenneke
      14 november 2017 / 21:17

      Nou, inderdaad! Daar weet jij (helaas) ook alles van hé? Gelukkig zijn Vito en Benthe allebei gezond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.