De volgende stap

Mensen, ik ben écht niet het type dat als een trotse pauw door het dorp paradeert bij ieder dingetje en pochen over de knappe kunstjes van mijn kind doe ik niet vaak, maar mag ik heel, héél even een buitenproportioneel trots moeder-momentje delen? #sorrynotsorry is in dit geval toepasselijk. Eén dag voordat ze 13 maanden werd besloot Benthe namelijk opeens te gaan lopen. Los, welteverstaan. Geen handje, geen loopkar; niets. Met een slab in haar handjes voor wat balans stapte ze afgelopen maandag dapper door de woonkamer. Bij mijn ouders, dat dan weer wel, máár ze deed het. Ik ben toch wel zo ongelofelijk trots op haar!

Vreemde
Ik zal eerlijk toegeven dat ik me over het algemeen niet druk maak over Benthe’s voortgang. Vergelijken heb ik sowieso een hekel aan en ik struin het Internet niet af om te zien of ze vlot of traag is met bepaalde ontwikkelingen. Door de aanhoudende misselijkheid en reflux was ze gewoon wat later met volledig omrollen maar toen ze het eenmaal doorhad jaagde ze er binnen een week het leren van omrollen, tijgeren en kruipen doorheen. Ze doet nu eenmaal graag dingen op haar eigen manier en dus ook op haar eigen tempo. Dat vind ik prima want ze heeft dat zeker niet van een vreemde. (Fijn hé, die erfelijkheid) Ik doe het liefst dingen zelf, wanneer en hoe ik wil. Ja, ook daar wordt Danny weleens moe van maar hij heeft zich er ondertussen bij neergelegd. Waarschijnlijk een goede beslissing nu er twee dames in huis lopen die graag op die manier werken. Arme man, hij heeft het maar zwaar met ons.

Volgende stap
Toen Benthe 11 maanden werd kreeg ze van ons, als vervroegd verjaardagscadeau, een loopkarretje. Vanaf dat moment heeft ze ieder wakker moment met dat ding door de woonkamer gesjeesd. Geweldig vond ze het! En het was ook heerlijk om naar te kijken want de plinten, deuren en kasten hebben het nogal moeten ontgelden. Het is een kleine rouwdouwer hoor. (Mag ik die genen op d’r vader afschuiven?) Maar nu is loslopen natuurlijk hét belangrijkste, spannendste en geweldigste dat er is. In haar beleving én in die van ons. Helaas heeft Danny het nog niet live kunnen aanschouwen maar hij wordt sinds maandag overspoeld met filmpjes van ieder stapje. En het volgende stapje. En het stapje daarna. En Benthe? Die paradeert als een onwijs trotse pauw door het huis. Ze lijkt te beseffen dat wat ze nu kan een heel knap kunstje is en ze laat zich regelmatig schaterlachend op d’r pamperkontje vallen om de lachers op haar hand te krijgen. Showbootje.

En zo gaan wij gestaag van fase naar fase. Soms kan ik er met mijn hoofd niet bij hoe snel die dingen gaan. Het is ook heel inspirerend om haar ontwikkelingen te zien want Benthe geeft niet op als ze iets probeert en het lukt niet meteen. Ze probeert het gewoon opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Net zolang totdat het haar wel lukt. Ja, daar kan ik nog best wat van leren…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.