Dingen die ik doe

Toen ik in verwachting was van Benthe probeerde ik een beeld te vormen van hoe het leven zou zijn met een baby en hoe ik zou zijn als moeder. Misschien had ik destijds de stille hoop dat het moederschap mij meer rust zou geven. Niet in de vorm van meer slaap (logisch…) maar wat betreft innerlijke rust. Van jongs af aan heb ik een gejaagd gevoel in mijn lijf, alsof ik constant bezig moet zijn en alert moet blijven voor veranderingen. Natuurlijk is hier niets mis mee en ik heb het er jarenlang heel goed op gedaan, maar ik werd dat gevoel van onrust ook wel een beetje zat. Hoewel er met de komst van Benthe een heleboel puzzelstukjes op hun plek zijn gevallen, is innerlijke rust bij mij nog niet vanzelfsprekend. Gelukkig beschik ik over een gezonde dosis zelfkennis (en zelfspot), dus ik heb me destijds niet verloren in verwachtingen of hoop. Nog steeds ben ik graag bezig, het liefst met vier projecten tegelijk, maar het moederschap heeft mij wel degelijk veranderd. Hier heb ik al eerder over geschreven en vandaag deel ik drie dingen die ik (anders) doe sinds ik moeder ben. Hou je vast!

Zingen
Nee, ik heb geen ambitie om mee te doen aan een talentenjacht aangezien mijn zangkunsten zeker niet van dusdanige kwaliteit zijn, maar er wordt hier in huis iedere dag gezongen. Laten we eerlijk zijn: alleen ik doe dat want Danny weigert pertinent een noot uit te brengen. Ondanks mijn matige zangkwaliteiten is Benthe enthousiast publiek, wat ik als een aanmoediging zie om door te gaan. Ik heb ook werkelijk overal een (bestaand of zelfverzonnen) liedje voor. Opstaan, aankleden, brood smeren, in bad gaan, tandenpoetsen, naar bed gaan… Alles gaat onder begeleiding van een vrolijk en melodieus rijmpje. En niet alleen binnenshuis hoor! Er wordt overal gezongen:  in de auto, tijdens het wandelen, op de fiets en zelfs in de winkel. Benthe beweegt dan met d’r hele lijfje mee, op haar manier is dat dansen, en het is gewoon ons ding geworden. Het kan mij met de dag minder schelen wat een ander ervan vindt want ik doe het niet voor hen, ik doe het voor mijn dochter. Op het moment dat zij leert praten en aangeeft dat het klaar is, dan is het pas klaar. Voorlopig hoef ik dus nog niet te stoppen!

Nog één keer kijken
Benthe heeft de eerste drie maanden van haar leventje bij ons op de kamer geslapen. In een wieg, pal naast mijn kant van het bed. Op die manier kon ik makkelijk even spieken als ze lag te slapen. De overstap naar haar eigen bedje is eigenlijk probleemloos verlopen, voor haar. Ik ben destijds namelijk meerdere nachten wakker geschrokken en uit bed gesprongen omdat ik Benthe nog niet had gehoord, ondanks dat ik de babyfoon naast m’n kussen had liggen. (Ja, echt) Dit is waarschijnlijk herkenbaar voor andere ouders, het is gewoon een dingetje om júist nog even bij je kind te kijken wanneer deze opeens doorslaapt. Voorheen liep ik dus regelmatig ’s nachts nog naar haar toe om te luisteren naar haar ademhaling, terwijl dat zij heerlijk (en nietsvermoedend) lag te slapen. Nu doe ik het nog één keer voordat ik naar bed ga, dan kijk ik hoe Benthe ligt (meestal op d’r buik) en luister ik even. Gelukkig ben ik zelf ook weer in staat om een hele nacht door te slapen, dus als ik het niet te laat maak met schrijven of series op Netflix, kom ook ik aan de nodige uurtjes slaap. Ik moet wel want ik kan Benthe de schuld er niet meer van geven als ik moe ben.

Rondslingerend spul
Oké, bij twijfels kunnen mijn ouders benaderd worden voor bevestiging maar vroeger was ik écht een rommelkont. Niet omdat ik een hekel had aan opruimen maar omdat ik het zelf nooit als dusdanig rommelig heb ervaren. Ik kon altijd alles op mijn kamertje vinden wat ik op dat moment nodig had en heb nooit mijn benen gebroken over rondslingerende spullen. Nadat ik uit huis ging, is het al sterk verbeterd en de daarop volgende jaren heb ik zelfs een voorkeur ontwikkeld voor leven in een opgeruimde omgeving. Ik ga ook altijd opruimen en schoonmaken als mij iets dwars zit, een aanleiding voor Danny om ver uit mijn buurt te blijven of juist een gesprek aan te gaan. Wij zijn geen verzamelaars en hebben weinig spullen tentoongesteld in huis, wat superhandig is met schoonmaken. Echter, wij hebben wel een dreumes die barst van het speelgoed en een bekende voorliefde heeft voor chaos. Benthe trekt namelijk het liefst alles overhoop om daarna haar speelgoed (strategisch?) door de woonkamer te verspreiden. Het is voor mij ondertussen een routinehandeling om in het loopje naar de keuken, de rondslingerende spullen te verzamelen en terug te leggen in de mand. Dit tot groot plezier van Benthe (waarom?) want zodra ik mij omdraai ligt het wederom overal. Maar dan ook écht overal.

Heb jij gewoontes ontwikkelt sinds de komst van je kind(eren)? Zo ja, welke?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.