Doe ik wel genoeg?

Soms twijfel ik aan mijn kunnen als moeder. Dan zie ik andere moeders de hort op gaan met hun kroost; zwemmen, winkelen, lunchen en andere gezellige, ondernemende uitjes. Op de dagen dat ik thuis ben met Benthe komen wij veelal niet verder dan de supermarkt of Kruidvat in het volgende dorp. Heel burgerlijk rommelen we samen in en om het huis, maken we een wandeling of gaan we op bezoek bij opa en oma. Niet denderend, niet spannend en al helemaal niet vernieuwend. Hierdoor slaat de twijfel weleens toe of ik het wel goed doe met Benthe. Hou ik haar wereldje niet te klein? Zou ik vaker met haar op pad moeten gaan? En dan meteen verder weg, naar de stad of zoiets? Die twijfels maken mij af en toe toch een beetje onzeker…

Thuis
Zelf ben ik sowieso geen stadsmens. Ik voel me thuis in het dorp waarin ik nu woon en mijn ouderlijk huis staat letterlijk één dorp verder. Lekker lokaal en bekend, voor mijn gevoel fijn en veilig. Als ik dan al naar de stad zou gaan dan kom ik altijd uit op Amsterdam of Haarlem. Prima te doen met de auto en dusdanig bekend terrein dat ik me niet superongemakkelijk voel maar ik heb er, naar mijn idee, gewoon niets te zoeken. Moet ik Benthe en ons hele hebben en houden dan inpakken en meesjouwen omdat we er zo nodig op uit moeten samen? Ik betwijfel het. Wij vinden regelmaat gewoon heel fijn en doordeweeks hebben we een routine die soepel loopt. Het stelt niet veel voor: wakker worden, omkleden en samen ontbijten, daarna gaat zij spelen en rommel ik wat in huis. Meestal wil Benthe dan nog even een uurtje tukken waardoor onze dag eigenlijk pas rond de middag echt begint.  Op dit moment (en het afgelopen jaar) vind ik het belangrijker om aan haar behoefte aan rust en regelmaat te voldoen dan haar meer van de wereld te laten zien. Die tijd komt nog wel, daar ben ik van overtuigd.

Samen
Geloof me, ik ben heus niet wereldvreemd en ook niet aan huis gekluisterd. Iedere woensdag en donderdag ben ik samen met Benthe en ik probeer die dagen op zo’n manier in te delen dat we op woensdag doen wat we willen en op donderdag doen wat moet. Daarmee doel ik voornamelijk op de boodschappen en huishoudelijke taken want voor de rest probeer ik het moeten los te laten en dat lukt me best aardig. Hoe dan ook; alles wat ik doe, doe ik samen met Benthe. Op woensdag spreek ik weleens af met een vriendin en dan gaat Benthe gezellig mee. Dan gaan we bijvoorbeeld ergens lunchen (dus toch!) maar het komt vaker voor dat mijn vriendinnen naar ons toe komen. Ik ben niet zo van grote feestjes maar ontvang wel graag mensen thuis, met iets lekkers op tafel en ongestoord ouwehoeren. Top! Ondertussen scharrelt Benthe rond, wordt ze overladen met aandacht en kan, wanneer nodig, in haar eigen bed een tukkie doen. Ze lijkt het ook allemaal prima te vinden, of we thuisblijven of juist op pad gaan, als het maar niet te lang duurt én zolang er genoeg te eten is. (Dat heeft ze niet van mij hoor...)

Echt op pad gaan doe ik liever in het weekend, dan is Danny thuis en gaan we er met z’n drietjes op uit. Naar de kinderboerderij, geitenboerderij, pannenkoekenboerderij (lekker landelijk, al die boerderijen) of naar het bos, of het strand. Als ik het zo opschrijf bedenk ik me dat het dus wel mee valt en dat mijn onzekerheid een beetje ongegrond is. Het zal eens niet zo zijn…

Hoe denk jij hierover? Ga jij vaak met je kind(eren) op pad? En zo ja, waar gaan jullie dan heen?

2 Reacties

  1. Marretje
    13 februari 2018 / 19:37

    Keertje een bakkie doen in die andere mooie ROT stad ? en anders komen wij ook heel graag en gezellig bij jullie hoor!

    • Lenneke
      13 februari 2018 / 20:53

      Daar zeg je wat, Marretje! Dat kunnen we ook best een keer doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.