Een abrupt einde aan de feestelijke sfeer

Leuk hé, die kerstdagen met familie. Lekker eten, ouwehoeren en oer-Hollands drie dikke kussen bij binnenkomst en vertrek. Top! Nou ben ik niet zo fanatiek met kussen en ik was helemaal in de gloria dat het mij is gelukt de feestdagen door te komen zonder te veel gelebber. Maar zodra mijn opvreetbare neefje in beeld komt ben ik niet meer te houden. Dat maakt van mij een grote hypocriet want ik probeer ten allen tijden zoveel mogelijk mensen bij Benthe uit de buurt te houden omdat ik het niets vind als anderen aan haar zitten te plukken. Van ons hoeft zij (nu al) geen kus te geven of te ontvangen als ze daar geen zin in heeft en ja, daarmee schoppen we sommige mensen tegen het verkeerde been. Jammer dan.

En bedankt.
Terug naar eerdergenoemd neefje, de kleine boef. Die werd rond etenstijd op Eerste Kerstdag niet zo lekker: spugen, spuitluier, je kent het wel. Arm kereltje, iedereen boog zich over hem heen om ‘m te troosten. Grootste fout ooit! Ik ga me nooit meer bemoeien met andermans zieke kinderen. Sterker nog: ik pak Benthe op en ga meteen in een andere kamer zitten. Of zelfs gewoon naar huis, misschien is dat nog beter. Want die kleine, zielige, zieke boef heeft de hele familie aangestoken met de buikgriep waar hij last van had. En bedankt, kereltje!

Het kán gewoon niet.
Mijn moeder was nooit ziek, tenminste niet dat ik me kan herinneren. Nu ik zelf moeder ben vraag ik me af hoe zij dat in vredesnaam deed. Gisteren kwam ik niet verder dan niveau vaatdoek en voor mijn doen is dat uitzonderlijk. Zonder te veel in details te treden, want alleen strontverhalen van kleine kinderen worden begripvol aangehoord, kan ik eerlijk zeggen dat het ziekzijn nog nét niet m’n neus uitkwam. Maar ‘s middags werd Benthe hangerig, begon te jengelen en wilde eigenlijk alleen maar slapen. Ik was even beneden toen ze begon te krijsen en via de babyfoon hoorde ik hoe ze haar maag leegde en het gevoel dat ik kreeg overviel me, het besef drong volledig tot me door: Benthe gaat áltijd voor. Ze gaat voor mijn eigen ongemakken en behoeftes. Dat wist ik al maar nu voelde ik het ook. Terwijl ik haar uit bed haalde, daardoor ook nog even werd ondergekotst, raakte mijn ziekzijn ondergeschikt aan dat van haar. Ik troostte haar en daarna belde ik Danny, die ergens in België stond en zich ook niet topfit voelde, zette hem op luidspreker en zei dat hij tegen ons moest praten. Zo kon Benthe naar hem luisteren en rustig worden terwijl ik haar en d’r kamertje zo goed mogelijk schoon maakte. Even Detollen is hier in huis een algemeen begrip geworden.

En zo komt er een vrij abrupt einde aan de feestelijke sfeer. Natuurlijk geven wij ons neefje hier gekscherend de schuld van maar of hij werkelijk de bron is zal een raadsel blijven. Tot dusver staat de score op 6 zieken binnen onze familie dus de buikgriep verspreid zich vlot. Gelukkig voelen Benthe en ik ons vandaag een stuk beter. We zijn zelfs al even naar buiten geweest voor een frisse neus want dat binnen zitten is ook niet aan ons besteed. Hopen dat de jaarwisseling wat rustiger verloopt. Benthe en ik zwaaien iedereen wel heel liefdevol een goed jaar toe want die drie kussen mogen ze houden. Dááág.

8 Reacties

  1. Marretje
    28 december 2017 / 20:10

    Het schijnt een gemeen virusje te zijn 🙁 … een heuse griep epidemie met veel meer diaree gevallen en vooral kinderen van 0 tot 4 jaar hebben het nu te pakken. Ook dat bewuste neefje was een dag later en een goede nacht slaap weer helemaal het mannetje, en wil dolgraag de volgende keer weer enthousiast geknuffeld worden door zijn lieve tante 🙂 voor iedereen die het nu te pakken heeft, beterschap !

    • Lenneke
      28 december 2017 / 21:19

      Gelukkig is neefje er bovenop en zijn eigen vrolijke zelf weer. Sommige dingen die ik schrijf moet je met een korreltje (kilootje) zout nemen hoor. Volgende keer dat ik hem zie gaan we gewoon weer lekker knuffelen

  2. Liesbet
    29 december 2017 / 01:32

    Beste Lenne,

    Ik herken dat gevoel maar al te goed Lenne.
    Zeker niet leuk als de hele familie dus wordt aangestoken…
    Al zeker je grootouders niet die al vatbaarder zijn en waar de kans op complicaties groter is..

    Maar de manier waarop je het schrijft vind ik subliem en ooh zo herkenbaar….
    Ik herken daar ook je moeder een beetje in in de manier van schrijven. ☺️
    En zelf ziek zorgen voor je kind daar kan ik ook van meespreken ?

    Leuk om jezelf te kunnen herkennen daarin…
    Ik hoop dat iedereen vlug aan de betere hand mag zijn…

    Ik kan ook al een heel verhaal schrijven, moest je zin hebben ik heb me even niet ingehouden om mijn feestdagen anno 2017 neer te pennen en dan staat nog niet alles genoteerd ?

    Veel leesplezier zou ik zeggen, al moet ik toegeven dat jou manier van schrijven net iets beter is ???

    Als alleenstaande mama die al van zaterdag voor haar zieke ukkie zorgt…
    Nog een oudere dochter /puber van 13 heeft en tussendoor nog de tijd vind voor een kerstfeest te organiseren ?
    Na de 4 de dokter eindelijk de juiste diagnose! En nu ook de feestdagen in hôtel ziekenhuis mag doorbrengen ?
    Bij Geert dus aangestoken waarschijnlijk bij de onthaalmoeder met RSV… Hij is 2 jaar en 3 maanden, een normaal kind krijgt dit niet maar hij wel met blaasjes in de mond… De kersteditie 2017 ?
    S nachts lag hij eerst bij mij. Dacht dus ook eerst aan hem dan aan mijn eigen slaaptekort.
    Dan mag je dus op enkele centimeters slapen met 2 voetjes in je rug die daar af en toe in porren. Heel goede positie om te slapen, niet dus.. ??
    Sinds gisteren in zijn eigen bedje,.
    In de dag slaapt hij niet hier in het ziekenhuis dus kan ik ook niet bijslapen ?.
    Dan is er nog onprofessioneel personeel die me het gevoel geeft dat Geert niet eet en drinkt door mij ????.
    Ja hoor want bij haar collega had Geert 2 boterhammen gegeten vandaag. Euh ja gisteren bij mij zijn middageten en 4 puddings maar niet gedronken. Trouwens ook niet bij haar collega. Nu ja als ik meer tijd heb zal ik hem wel eten geven….
    Aan Geert hebben ze niet veel werk want ik ben hier continue en geef eten, propere luiers, neem zijn temperatuur, geef zijn medicatie die ze in mijn handen stoppen, regel het infuus als dit in alarm springt allemaal om hen te helpen..
    Jammer dat ik hier nu net niet hoor betaald wordt ?? zou handig zijn
    S morgens help ik ook al bij de verzorging, buiten vandaag want haar collega nam het toilet gebeuren voor haar rekening en zo kon ik me terwijl gaan douchen..
    Moest ik er niet zijn hadden ze meer werk….
    Maar het is daarenboven nog de pédiater die ’s morgens nog zei dat het typisch is voor deze ziekte dat kinderen niet meer willen eten en drinken….
    Ze wou zelfs de infuus therapie weer verhogen…. De ziekte moet eerst zijn piek bereiken alvorens deze kan afnemen.
    Geert heeft dan ook nog koorts…
    Dit dus omdat ik een flesje vroeg omdat ik dacht dat hij er een wou…
    En ja je kan hier niet blijven wonen, nee ik moet niet werken. Maar ja het is hier niet gratis. Euh nee maar mijn verzekering dekt alle kosten.
    Ja maar een opname is toch wel duur hoor….
    Ik was om te ontploffen hoe ze op 5 minuten iemand in de grond boren die daarenboven een chronisch slaapgebrek heeft….
    Ik heb Geert in zijn bedje gelegd omdat die moe was en vertrok naar beneden….
    De eerste die ik tegenkwam moest het ontgelden met de opmerking ik ga naar beneden want door mij wilt dat kind toch niet eten en drinken. Natuurlijk had zij daar niets mee te maken….
    Ben aan het onthaal achter de ombudsdienst gaan vragen maar door de feestdagen zijn deze gesloten… Ze gaf me een emailadres en raadde me aan om een mailtje te sturen..
    Mijn zus gebeld die onmiddellijk alles liet vallen en me komen bijstaan is.
    Voor zij arriveerde heb ik de dokter stagair even gevraagd om een gesprek. Zij heeft dan ook alle tijd genomen om me te laten ventileren en erkenning te geven in mijn gevoel. Ik mocht het zeker niet persoonlijk nemen want dat Geert nog steeds niet goed eet en vooral niet drinkt heeft te maken met zijn ziektebeeld. Personeel zou dit nu echt wel moeten weten als ik dat al weet…aangezien ik zelf verpleegkundige van opleiding ben stoor ik me nog meer aan zulk harteloos gedrag.
    Dan staat er wel een vacature uitgeschreven dat het ziekenhuis personeel zoekt met een warm hart. Deze past hier echt niet dus…

    Toen mijn zus arriveerde had Geert een hevige huilbui en vroeg ze aan het personeel of het mogelijk was een pijnstiller te geven. Zij kreeg ook een kort antwoord.
    Nu ja dat was diegene die ik dus had afgesnauwd… Zonder reden.
    Daarna was ze vriendelijker tegen haar… Ze schrok omdat Geert zo flink was geweest…
    Nu ja hij had 38,1. Ze heeft iets gegeven en nadien werkte het dus ja hij had pijn. Toen zij op de kamer was kwam die andere iets halen en die was vlug de kamer uit. Een half uur later kwam ze poeslief de kamer binnen… Maar moest ze toch nog zeggen dat ze de indruk had dat Geert een eigen wil had ivm eten… Als die gezond is eet die wel goed zei ik, overlaatst zelfs 4 bordjes spinaziepurree… Dan bond ze wel in… Maar toen ik zei dat de pédiater vanmorgen zei om de infuus therapie te verhogen indien hij zo slecht blijft drinke’, zei ze ja teveel vocht krijgen is ook niet goed..
    Euuh als hij max 10 ml op een dag heeft gedronken???!!! Zij zal wel weten wat ze doet hoor
    Ze nam zijn koorts, 38,6. Kwam ze zeggen dat er een bloedname diende te gebeuren. Maar dat zou haar collega doen want dat mag ze niet daar zij maar een zorgkundige is….
    Die komt een ervaren moeder en verpleegkundige dus de les spellen……..

    Zo ik hoop dat deze fatsoenlijk op haar plaats wordt gezet en de ombudsdienst mag een mail verwachten. Want uit zichzelf kreeg ik geen excuses nee ze bleef mijn onkunde als moeder zijn en Geert teveel te verwennen toch nog onder mijn neus wrijven….

    Je bent dus niet alleen Lenne
    Bij deze wens ik jou en je hele familie toch nog een warm en mooi eindejaar toe en een fantastisch en gezond 2018 ?

    • Lenneke
      29 december 2017 / 20:40

      Wow, allereerst bedankt voor je reactie! Maar wat een verhaal zeg, vreselijk dat ze jullie zo behandelen. Een hele rare en onplezierige manier van doen, zeker in een ziekenhuis! Je zou toch denken dat hun voornaamste zorg is om mensen te helpen en zich beter te laten voelen… Ik hoop dat Geert snel geholpen kan worden en dat jullie dit niet nogmaals hoeven te doorstaan. Bah, vind ik écht heel naar voor jullie. Desondanks wens ik jullie een heel fijn, liefdevol jaareind toe en de aller-aller-allerbeste wensen voor 2018!

  3. Kirsten
    29 december 2017 / 10:50

    nu weet je ook hoe ” in vredesnaam” je moeder dat deed, het welzijn van je kind gaat boven je eigen ongemakken, en behoeftes.

    • Lenneke
      29 december 2017 / 20:41

      Ja, je zei het voorheen ook wel eens maar toen snapte ik dat niet. Nu wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.