Een persoonlijke update

Ja, hier ben ik weer. Ik leef nog! Sorry voor de afwezigheid de afgelopen weken. Bijna een maand geen update geplaatst en weinig activiteit op Instagram, schandalig. Er was een grondig gebrek aan inspiratie en motivatie om te schrijven. De vlieger ‘iets is beter dan niets’ ging in dit geval ook niet op want werkelijk niets van wat ik meemaakte, of wat door mijn hoofd ging, was goed geweest om te delen, geloof me. Vorige week had Benthe een buikgriep te pakken en de nasleep heb ik ook nog even meegekregen. Fijn hé? Zucht.

Loslaten
Omdat ik geen zin had om (wéér) over de kots en schijtfestijnen van mijn dochter te schrijven en voor de rest weinig bespreekbare onderwerpen aan de orde waren, bleef het dus stil. Nu is er een onderwerp dat geen taboe is maar tegelijkertijd wel vrij persoonlijk en Danny twijfelt of de gespreksstof geschikt is om online te delen. Nu maak ik van mijn hart geen moordkuil en heb ik het al eerder gehad over mijn (onze) kinderwens. Tot zover is het geen verrassing dat het onderwerp nogal hoog zit en logischerwijs dus ook regelmatig ter sprake komt. Maar hóe hoog het daadwerkelijk zit weten maar weinig mensen en dat is de drempel wat betreft het erover schrijven of niet. Want als ik eerlijk ben: het begint een lichtelijke obsessie te worden. En nee, dat is niet zo best. Al bijna een half jaar leef ik van menstruatie naar (hopelijk uitblijvende) menstruatie en van eisprong naar eisprong, met iedere maand goede hoop en positiviteit. Om iedere maand geconfronteerd te worden met het feit dat het wéér niet gelukt is, is heel verdrietig en emotioneel uitputtend. Vooral omdat ik de schuld bij mezelf leg en niet weet wat ik nog meer kan doen om het te laten lukken. Loslaten, ja. Dat advies heb ik al eindeloos vaak gehoord en gelezen maar is tig keer makkelijker gezegd dan gedaan. Daarbij: hoe doe ik dat dan?

Leef!
Feit is dat als ik iets in mijn hoofd heb, het er niet 1-2-3 weer uit gaat. Dat er mensen zijn die hun zwangerschap bekend maken en vertellen dat het hun overkomen is, steekt mij. Het is niet dat ik het ze niet gun, want dat doe ik wel, maar ik vind het lastig om mijn eigen verdriet aan de kant te zetten. Vandaar dat ik dit proces en de huidige situatie nogal confronterend vind. Niet alleen omdat ik moet leren loslaten en accepteren, maar omdat ik blijkbaar egoïstischer ben dan ik dacht en dus ook dáár mee aan de slag moet. Daarnaast is het uitkijken geblazen dat ik mezelf niet verlies in dit alles en daardoor vergeet te leven of te genieten van wat ik wél heb. Een begripvolle, hardwerkende, knappe man die er, ondanks de afstand, altijd voor mij is. Onze (eigen)wijze, ondernemende maar vooral lieve dochter Benthe. (…) Er is nog zo veel meer waar ik dankbaar voor ben en waardoor ik realiseer hoe belangrijk het is (en blijft) om in het hier en nu te leven. Misschien is dit besef wel de eerste stap van het loslaten? Ik weet het niet maar ik moet toch ergens beginnen! Positief blijven is de laatste tijd af en toe een uitdaging maar ook daar draai ik mijn hand niet voor om. Van bij de pakken neerzitten is sowieso nog nooit iemand een stap verder gekomen dus we blijven er voor gaan. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen.

Ja, dit is een persoonlijk stukje tekst en er zullen mensen zijn die waarschijnlijk niet begrijpen waarom ik dit deel. Dat maakt niet uit: ieder z’n ding, toch? Ik ben ook maar een mens, een hooggevoelig mens dat probeert om te gaan met een heleboel verschillende emoties en veel tijd doorbrengt met nadenken en rekening houden met anderen. Ik weet zeker dat ik niet de enige vrouw ben bij wie zwanger raken (van de tweede) niet gemakkelijk gaat, maar ik zwijg er niet over omdat anderen het lastig vinden om het te horen, of niet weten hoe ze er mee om moeten gaan. Dit stukje besef mag er net zo goed zijn als de vanzelfsprekendheid waarmee sommige hun zwangerschap aankondigen, geen van beide doet afbreuk aan de ander. Ik hoop dat dit een kleine steun is voor diegene die zich in mijn verhaal herkennen.

2 Reacties

  1. Kirsten
    22 maart 2018 / 12:33

    mooi vanuit het hart geschreven. Ik vind het dapper dat je dit zo durft te verwoorden, en het zal zeker voor veel vrouwen, moeders, herkenbaar zijn.

    Ik kijk uit naar je volgende blog.!

    • Lenneke
      22 maart 2018 / 21:47

      Bedankt voor je lieve reactie, Kirsten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.