Een schoolplein vol loeders en luizenmoeders

Oké, ik ben natuurlijk weer de laatste die de hype doorhad omdat ik weinig tot geen televisie kijk maar ook ik heb De Luizenmoeder ontdekt hoor. Lang leve social media waar er druk over gesproken wordt en hoera voor YouTube waar ik fragmenten vond zodat ik kan zien waar iedereen het over heeft. Hoewel het niet helemaal mijn ding is (de manier van praten van juf Ank geeft mij de kriebels) is het onderwerp wel iets wat (nu al) af en toe door m’n hoofd spookt. Het is nog een ver-van-mijn-bed show omdat Benthe net één is maar het idee dat ze over een paar jaar naar de basisschool gaat en alles wat daarbij komt kijken, maakt mij af en toe onzeker. Stom, ik weet het. Onnodig is het waarschijnlijk ook, zoals wel vaker.

Loeders
De hashtag #loedermoeder heb ik nooit begrepen omdat het naar mijn idee niet iets is dat je over jezelf zegt, het woord loeder letterlijk nemende als ‘gemeen persoon‘. Als een andere moeder commentaar levert, roddelt of gewoon ouwerwets aan het zeiken is, dan zou ik haar in gedachten een #loedermoeder noemen omdat ze een loeder is door haar bekritiserende, achterbakse houding. Het idee dat ik straks misschien (nadruk op misschien!) geconfronteerd word met een schoolplein vol ‘loeders’ geeft me spontaan buikkrampen. Niet persé omdat ik me druk maak om hun mening over mij als persoon of moeder, maar omdat de mening van anderen over Benthe bij mij heel, héél gevoelig ligt. Ik heb hier al eerder over geschreven en nog steeds is dit iets waar ik nog regelmatig over struikel. Niet omdat ik vind dat iedereen mijn dochter geweldig moet vinden, allesbehalve zelfs, maar ik ben jarenlang gebukt gegaan onder de druk die ik mezelf oplegde om ieders wensen te vervullen en aan ieders mening te voldoen. Daar wil ik Benthe voor beschermen en behoeden, al heb ik nog geen idee hóe.

Invloed
Ik vrees dat veel ouders onderschatten hoeveel invloed hun mening heeft op hun kinderen en de manier waarop zij omgaan met klasgenootjes. Als ouders openlijk commentaar leveren op andere ouders of kinderen, dan kan dat effect hebben op de voorkeur van hun kind wat vriendjes betreft. Want weinig kinderen zullen vriendjes willen zijn met iemand die hun vader of moeder niet leuk vindt. En laten we eerlijk zijn: kinderen zijn vaak erger dan volwassen met hun kritische blik, de wens om er zelf bij te willen horen en onderlinge, geniepige pesterijtjes. Dat hele basisschool-gedoe, ik moet er nog niet aan denken! Waarschijnlijk groei ik er de komende jaren naar toe en zullen mijn huidige twijfels tegen die tijd tot het verleden horen. Maar als ik bepaalde scenes van De Luizenmoeder zie, dan gaat mijn hart uit naar iedere moeder die zich herkent in Hannah. Oh oh, dat wordt nog wat met mij hoor! Nou, ik ga de rest van de dag kapothard genieten van mijn onschuldige, pure en energieke dreumes die druk is met rondstappen, ondertussen knabbelt aan d’r rijstwafel en de hele boel overhoop trekt. Het leven kan zo heerlijk simpel zijn. Waarom zou ik het (nu al) onnodig moeilijker maken? Klaar daarmee. En doorrrr. (Ja, zo pak ik mezelf echt even aan want ik weet dat dit soort gedachten en onzekerheden helemaal geen zin hebben)

Heb jij al schoolgaande kinderen? Of herken je deze onzekerheid? Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen.

2 Reacties

  1. Kirsten
    20 februari 2018 / 19:17

    Ik vond de “eerste” aflevering die ik ontdekte (ik meen aflevering 3) van “luizenmoeder” tenenkrommend, na een weekje moed te hebben verzamelt kreeg ik bij de volgende aflevering het begrip van de serie in de gaten. Het is juist bedoelt om ouders een giga spiegel voor te zetten. Super serie! en juf Ank valt reuze mee…”voorbipserig” goed!

    • Lenneke
      20 februari 2018 / 23:15

      Ja, het is de programma-makers waarschijnlijk gelukt wat ze voor ogen hadden. Ik heb het voor de rest niet meer gekeken, dat zal ik eerlijk toegeven. Maar het brengt, ook bij mij, het nodige teweeg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.