Leven met een man die vaak van huis is

Afgelopen week was het natuurlijk Valentijnsdag, voor sommige mensen een speciale dag. Hoewel wij er in principe geen waarde aan hechten, heeft Danny mij toch onwijs verrast met een prachtig boeket. Voor de rest was het een fijne woensdag met Benthe en een avond zonder Danny naast me in bed, waardoor het eigenlijk gewoon was zoals altijd. Ik heb er al eerder over geschreven maar vandaag wil ik er iets verder op in gaan. Hoe vaak zien we elkaar? Hoe werkt onze relatie? Herkent Benthe haar vader wel?

Ten eerste…
Om maar meteen de grootste ergernis (serieus, als je mij wil irriteren moet je dit soort stomme dingen zeggen!) uit de wereld te helpen: ja, Benthe herkent haar vader en is stapeldol op hem. Wat een belachelijk idee dat ze Danny niet zou herkennen omdat hij doordeweeks niet thuis is. Er zijn toch wel meer vaders die naar het werk gaan als hun kinderen nog liggen te slapen en dusdanig laat thuiskomen dat ze er ook alweer in liggen voor de nacht? Hoeveel wakkere momenten maken zij mee? Ik vind het zoiets raars dat er wordt gedacht dat Danny door zijn werk meer mist dan menig ander vader. Door zijn werk en de verplichte rusturen die hij moet maken, bellen we elkaar vaker dan gemiddeld en met dat WhatsApp videobellen tegenwoordig kan Benthe hem gewoon zien. Of ze het daadwerkelijk snapt is ten tweede maar ik twijfel er niet aan dat ze Danny herkent. Het onderwerp fokt me een beetje op maar hupakee, dat is eruit.

Verwachtingen
Danny en ik zien elkaar gemiddeld 48 uur per week, eigenlijk dus alleen in het weekend. Sommige vrouwen moet hier niet aan denken, anderen vinden het heerlijk en ik heb er (zoals wel vaker) geen echte mening over. Ik ga er mee om onder het mom van ‘het gaat zoals het komt’. De verwachting dat Danny doordeweeks een avondje thuiskomt gaat hand-in-hand met teleurstelling op het moment dat het niet lukt. Daarom zie ik het als een héle fijne verrassing als hij opeens binnen stapt en we lekker tegen elkaar aan kunnen kruipen die nacht. Dan draag ik zelfs geen sokken in bed (want ja, er zijn grenzen) en mag ik mijn koude pootjes lekker tegen zijn warme voeten leggen. Héérlijk. Wordt Danny ook altijd heel blij van! …

Ouderwets 
Wat wij hebben werkt goed op onze manier. Danny’s passie en zijn plezier voor het werk vind ik inspirerend. Ook hij is wel eens chagrijnig hoor, want constant op de weg zitten is heus niet non-stop rozengeur en maneschijn, maar het besef van het grotere geheel is meer aanwezig sinds hij zelfstandig ondernemer is. Uiteindelijk doet hij het nu ook voor ons, z’n gezin. Danny doet z’n werk omdat hij het leuk vindt en júist omdat hij het zo leuk vindt is hij in staat om zoveel van huis te zijn. Ik betwijfel of andere mensen dat kunnen begrijpen en eerlijk gezegd: dat hoeven ze ook niet. Gelukkig begrijp ik het zover mogelijk en vind ik het ook niet erg om alleen te zijn. Echt alleen ben ik natuurlijk niet want ik ben samen met onze dochter en draag de volledige zorg voor haar. Wat taakverdeling betreft zijn wij ook vreselijk ouderwets. Ik werk 3 dagen in de week en Benthe, het huishouden, de boodschappen, het koken en dat soort dingen, zijn volledig mijn pakkie-an. Hij kan en wil het huishouden wel doen maar vaak geef ik hem de kans er niet voor. (Gemeen hé?) Ik hou van verantwoordelijk zijn, vind het heerlijk om voor mijn gezin te zorgen en ben graag nuttig. Ja, het klinkt waarschijnlijk on-feministisch, al sta ik heus m’n mannetje wel wanneer dat nodig is, maar in onze relatie is Danny echt de man en dat vind ik – wederom – héérlijk. En dat weet ‘ie.

Dus ja, in grote lijnen ziet onze thuissituatie er zo uit. Waarschijnlijk een beetje anders dan anders maar voor ons is het normaal. Hoe gaat het er bij jou thuis aan toe? Wat is voor jullie normaal?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.