Mijn bevallingsverhaal: wat een ervaring

Bevallingsverhalen, ik ben er dol op. Aan het einde van mijn zwangerschap las ik ze volop en het fascineerde me, al die unieke verhalen. Want dat zijn het: unieke ervaringen. Het lezen van bevallingsverhalen maakte mij niet bang of nerveus omdat ik wist dat de ervaringen van andere moeders niets te maken hadden met die van mij. Ik had ook écht zin om te bevallen. De verloskundige vond mijn enthousiasme een beetje apart maar ik kon niet wachten om te bevallen en ons kindje te ontmoeten. En nu, éindelijk, kan ook ik mijn bevallingsverhaal op papier zetten. Leuk! Uiteraard geldt voor mijn verhaal hetzelfde als voor die van anderen: dit was míjn bevalling en het delen van mijn ervaring is niet bedoeld om te pochen of je bang te maken. Ik ben heel positief over de hele gebeurtenis dus bangmakerij is het zéker niet. Ik zou het zo nog een keer doen, en nog een keer, en nóg een keer. (Ja, Danny wordt al gek van me)

Een langzame start
Hoe het begon is eigenlijk wel grappig want ik droomde over krampen in mijn buik en werd toen wakker van een daadwerkelijke kramp. Het was toen een uur of 5 (’s morgens) en ik verwachtte er nog niet zo veel van. Omdat ik geen paniek wilde zaaien heb ik toen eerst nog een tijd in bed gelegen om te voelen hoe de krampen zich zouden ontwikkelen. Ik wilde Danny niet naar huis laten komen voor een paar voorweeën! Maar de krampen kwamen gestaag, regelmatig en hadden een aanloop en piek, alles volgens het boekje. Dus ik belde Danny en die was rond half 11 thuis, tegelijk met de verloskundige die ik ook had gebeld. Na het checken bleek ik pas 1 centimeter ontsluiting te hebben maar ze kon me strippen en het begin was er!

Een slakkengangetje
De rest van de dag deed ik gewoon m’n ding. Danny ging nog even naar de kapper en ik deed nog een hypno-sessie. Voor de bevalling had ik gekozen voor hypnobirthing en daar hoorde dagelijkse hypnose sessies bij, via het luisteren naar een cd. Rond 18:00 kwam de verloskundige weer langs en met wat moeite kon ze er 2 cm ontsluiting van maken. Serieus? Pff, dat was wel een beetje jammer. Maar het was genoeg om mijn vliezen te breken en dat deed ze dus meteen. De weeën werden gelijk een stuk intenser en ik begon vrijwel direct met wegzuchten. Dit was natuurlijk allemaal rond etenstijd dus Danny warme een soepje op maar ik had genoeg aan een bakje vla. Vla! Ik heb de prestatie van een bevalling geleverd op één lullig bakje vla. Adrenaline doet een hoop met je, dat heb ik hierdoor wel geleerd.

Ziekenhuis 
Anderhalf uur na het breken van de vliezen werd er weer gevoeld maar er zat weinig tot geen vooruitgang in dus verwees de verloskundige ons door naar het ziekenhuis. Oorspronkelijk was het plan om naar het geboortecentrum te gaan, een speciale vleugel van het ziekenhuis, maar die stap werd voor het gemak overgeslagen. Dááág, geboorteplan. Eenmaal in het ziekenhuis ging het een stuk voorspoediger. We waren er rond 20:30 en nadat ik was aangesloten op de apparatuur (ondanks mijn tegengesputter omdat ik niet wilde liggen) bleek ik al op 5 centimeter te zitten. Yes! Op advies ging ik toen douchen en Danny hielp mij daarbij. In mijn beleving vloog de tijd voorbij, Danny denkt daar het zijne van. Uiteindelijk begonnen de persweeën rond 23:00 maar ik had nog geen volledige ontsluiting en er stond nog een randje. Het daarop volgende uur heb ik dat verdomde randje vervloekt want persweeën wegpuffen is nogal kut vermoeiend. Mijn lichaam wilde iets doen, iets heel natuurlijks, maar ik moest dat zien tegen te houden. Zeven uur na het breken van de vliezen, om 01:00 ’s nachts werd onze Benthe geboren. Wat een verrijking!

Een meisje!
Na al die maanden gissen naar het geslacht van ons kindje konden we nu onze dochter in onze armen sluiten. Door de zelfhypnose heb ik alles met mijn ogen dicht gedaan, urenlang. Daardoor voelde het een beetje onwerkelijk toen ze er eenmaal was, alsof ik droomde, maar het was een droom die werkelijkheid was geworden en dat besef druppelde langzaam bij mij binnen. De daarop volgende dagen (en nachten) stond ik wel nog stijf van de adrenaline hoor! Man, wat een ervaring. Het oergevoel, dat natuurgeweld, die intense kracht van binnenuit; een wonder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.