‘Oh, ben jij er zo een?’

Sorry, deze afbeelding kan geladen worden

Eigenlijk wil ik vandaag beginnen door twee vragen stellen aan alle moeders die dit lezen.

  1. Hoe zie jij jezelf als moeder?
  2. Hoe denk jij dat anderen jou, als moeder, zien?

Je kent ze wel, die online testjes die duidelijk maken wat voor soort moeder jij bent. Een nonchalant, goedlachs, ‘laat maar waaien’-type. Of een chronisch overspannen, dwangmatig gedisciplineerd, ‘alleen perfect is goed genoeg’-type. Of een … Ik heb eigenlijk geen idee wat voor types er nog meer genoemd worden want ik doe dat soort testjes nooit omdat ik kriebelig word van het idee dat men denkt dat iedere vrouw, iedere moeder, in een van de zoveel hokjes past. Want laten we eerlijk zijn: dat kán helemaal niet. Natuurlijk zijn er overeenkomsten en hebben sommige types een of meerdere soortgelijke gewoontes of eigenschappen, maar dat betekent niet dat jij meteen gedefinieerd kan worden door die ene sticker. Misschien is dit wel gewoon mijn karakteristieke dwarsliggerij maar ik wil mezelf (als moeder) niet vergelijken of in een hokje laten plaatsen zodat het voor de rest makkelijker is een mening te vormen over mij en mijn opvoedkundigheid. Ja, dit word er weer zo eentje… Je voelt ‘m al aankomen hé? Ik ga helemaal los.

‘Ben jij er zo een?’
Nee hoor, geen zorgen, ik ga heus niet uit m’n naad om mijn anti-hokjes en anti-label standpunt duidelijk te maken. Ieder z’n ding, denk ik nog steeds en als anderen het prettig, vertrouwd of veilig vinden om in een hokje te zitten of gelabeld te worden dan ben ik blij voor hen. De inspiratie voor dit relaas komt eigenlijk door een hele simpele opmerking die ik laatst kreeg. Op de dagen dat ik werk, sturen mijn ouders regelmatig foto’s van Benthe en de dingen die zij doet. Dat vind ik leuk en aangezien onze boef regelmatig spannende capriolen uithaalt, zit ik soms te gniffelen om de foto’s die ik krijg. Zo ook vorige week en toen ik de foto met gepaste trots aan mijn (mannelijke) collega liet zien, zei hij ‘oh, ben jij er zo een?’ Hier moet ik zó om lachen. Eerlijk waar. Want wat voor moeder ben ik dan? Ik ben onwijs benieuwd waar hij op doelde maar als ik het zelf in moet vullen dan denk ik dat anderen mij zien als een helikopter-moeder, zo eentje die constant boven d’r kroost hangt en om iedere boer of scheet de fanfare laat komen. Het komt natuurlijk niet geheel uit de lucht vallen dat men mij waarschijnlijk zo ziet want ik sta erom bekend dat ik graag bij Benthe ben en dat zij en Danny mijn allergrootste prioriteit zijn. Ook maak ik er geen geheim van dat ik haar niet op de wereld heb gezet om haar bij anderen onder te brengen en neem ik koste wat kost alles zoveel mogelijk voor mijn rekening. Feestjes? Danny gaat alleen. Afspraken? Als het kan dan komen wij met z’n drieën. Verjaardagen? Wij komen zodra Benthe wakker is. Dussss, wat voor soort moeder ben ik dan?

En doorrrr…
Al het bovengenoemde is één kant van mij als moeder. Dat ik graag bij haar ben, geen oppas regel voor een avondje uit en liever thuisblijf dan haar meeneem naar een feestje, betekend niet meteen dat ik een overbezorgde heerser ben. Omdat ik redelijk op mezelf ben, zien anderen niet hoe het er in ’t dagelijks leven aan toe gaat en zij weten ook niet hoe Benthe is, als persoontje. Want laten we wel wezen: ze is er nogal eentje. Dit schrijf ik overigens met gepaste trots want ik vind het oprecht leuk dat ze een lekker pittig ding is, constant op zoek naar nieuwe dingen en altijd bezig met proberen. Ze doet me met regelmaat aan mezelf denken en daarom vind ik het belangrijk om zoveel mogelijk in te spelen op haar behoeften, omdat ik het zelf ook fijn vind die ruimte te krijgen. Want ruimte vindt Benthe fijn. Dit in contrast met hetgeen dat anderen waarschijnlijk denken, maar ik ben dus geen overheersende bemoeial die constant bovenop haar zit en iedere beweging afweegt. Ik zeg eerder ‘probeer zelf maar’ dan ‘kijk uit, doe maar niet’ want ze leert door te proberen en dat gaat nu eenmaal met vallen en opstaan. Soms vind ik het jammer dan anderen dit niet zien, omdat ik zeker weet dat het hun mening waarschijnlijk zal doen veranderen. Maar in hoeverre doet hun mening er eigenlijk toe? Voel ik mij een betere moeder op het moment dat anderen mij een goede moeder vinden? Gelukkig is mijn bewijsdrang de laatste jaren een heel stuk minder geworden dus ik kan het nu aardig loslaten wat anderen eventueel zouden kunnen denken. Voor mij is het belangrijkste dat ik een goede moeder ben voor Benthe, een goede vrouw voor Danny en een aardig mens voor mezelf. En omdat wij drie unieke individuen zijn, is er waarschijnlijk geen hokje op aarde waar ik in zou passen als mens, moeder en vrouw. Dikke prima, vind ik. Zo een ben én blijf ik nou eenmaal.

Hoe denk jij hierover? Denk jij dat het beeld dat anderen van jou hebben, overeenkomt met hoe jij werkelijk bent? Ik ben benieuwd!

2 Reacties

  1. Kirsten
    29 april 2018 / 13:15

    Er is geen gebruiksaanwijzing voor “goede moeder” aangezien de gebruiksaanwijzing van elk (uniek) kind ook niet meegeleverd wordt. het is de maatschappij die de verschillende “hokjes” creeert, en het is aan de de moeder in kwestie of die zich wel of niet aangesproken voelt en zich, wel of niet, in het desbetreffende hokje laat plaatsen. De kern en wijsheid van het moederschap zit h’m in onvoorwaardelijke liefde, zorgzaamheid en het (oer)gevoel van verantwoordelijkheid dragen voor je kroost, en vanuit dat gegeven geeft iedere mams haar eigen interpretatie en invulling aan deze grote leerzame liefdevolle maar ook van tijd tot tijd ondankbare taak.
    Oma heeft het iets makkelijker, die heeft haar ervaringen op dat vlak qua onzekerheden en “hokjes’ al enigszins binnen met de opvoeding van haar eigen kroost, en deze oma heeft er maling aan.
    Geniet ervan!!

  2. Marretje
    29 april 2018 / 21:47

    Mooi stukje weer … ik hou zo van jou stukjes. Stiekem leer ik er ook dingen van !
    Ik ben denk ik een mama met 2 gezichten, aan de ene kant vrij makkelijk en mag vito veel doen van & bij mij. (Maar een echte nee is ook echt nee) maar aan de andere kant ook wel bezorgd en bang dat die zich zelf pijn doet. Maar ipv doe voorzichtig ga ik na vandaag ook zeggen; probeer het maar 😉 het belangrijkste is idd net als wat jij zegt, dat vito weet dat ik er altijd voor hem zal zijn… en dat ik op mijn manier het beste voor hem probeer te doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.