Mijn ervaring met ovulatietesten

Op 24 mei ben ik ‘s middags begonnen met schrijven aan een blog over ovulatietesten. Dit was op dezelfde dag dat ik ’s morgens de bevestiging kreeg in verwachting te zijn van ons tweede kindje. Momenteel ben ik 32 weken zwanger dus we zijn al heel wat weken verder, maar ik wil toch graag iets over mijn ervaring met ovulatietesten schrijven. Dit omdat ik open en eerlijk ben geweest over de wens voor een tweede kindje (klik hier) en omdat het besluit om ovulatietesten te gebruiken in ons geval een positief resultaat heeft opgeleverd. Als mijn ervaring hiermee andere vrouwen met een soortgelijke wens kan helpen, dan is mijn verhaal delen het minste wat ik kan doen. Ik wil wel even kwijt dat ik zeker geen deskundige ben op dit gebied en hetgeen wat ik deel is puur mijn ervaring.

Hopeloos
In de eerste instantie zag ik het gebruik van ovulatietesten totaal niet zitten. Wat had het immers voor zin om te weten dat hét moment van de maand eraan zat te komen terwijl Danny ergens halverwege Hamburg reed? Het idee dat het misschien toch spontaan goed uit zou komen, gaf mij een positiever en hoopvoller gevoel. Helaas gingen er maanden voorbij waarin onze timing blijkbaar niet lekker op elkaar was afgestemd en met iedere menstruatie die kwam, werd ik verdrietiger. Op dat moment voelde de situatie een beetje hopeloos omdat het iedere maand meer emotioneel beladen werd en ik tegelijkertijd geen mogelijkheid zag om onze kansen te vergroten. Danny was immers gewoon aan het werk en doordeweeks (ver) van huis. Daarnaast hebben wij een dreumes rondhobbelen, een eigen zaak, een huishouden en allerlei andere dingen die ons in het weekend bezighielden: reken maar uit hoeveel tijd (en energie) er af en toe overbleef om nog helemaal los te gaan tussen de lakens. Daarbij: het moest wel leuk blijven!

Zoveel keuze
Omdat mijn cyclus heel regelmatig was (een luxe, ik weet het), had ik een goed beeld van wat ik wanneer kon verwachten. Hierdoor zag ik geen toegevoegde waarde in het gebruik van ovulatietesten. Ik bleef hopen op een gevalletje ‘op het juiste moment op de juiste plek‘, maar toen er maanden voorbijgingen waarin de spontane match niet leek plaats te vinden, besloot ik om toch een setje ovulatietesten te kopen. Na wat zoeken kwam ik via Google terecht op de website van 2-besure (geen sponsoring) waar ik een bestelling plaatste voor 24 ‘Extra gevoelige ovulatietesten’ en 6 ‘Extra vroege zwangerschapstesten’. In totaal was ik hier (inclusief BTW en verzendkosten) nog geen 17 euro voor kwijt. Voor deze prijs durfde ik de uitdaging wel aan om te kijken of het wat was. De levering was snel en discreet in een witte envelop zonder verdere opdruk. Vond ik wel een positief punt qua service, zeg maar. De testen zelf zijn heel basic: een dipstick (zo heet dat blijkbaar) zonder plastic omhulsel of andere poespas. De instructies die erbij worden geleverd zijn eveneens simpel en duidelijk: je hebt er een beetje urine voor nodig en wat geduld om het resultaat af te wachten. Ik vond het handig(er) om de urine op te vangen in een bekertje omdat ik op die manier zeker kon zijn van het aantal seconde dat de dipstick de vloeistof op kon nemen. (het ‘x-aantal seconde in de urinestraal houden‘ is niet altijd haalbaar – of ligt dat aan mij?)

Twee streepjes
Een lang verhaal kort: ik heb in mei een week lang iedere dag een ovulatietest gedaan en zag het streepje waar ik zó op wachtte steeds duidelijker worden. Uiteindelijk stonden er twee dikke roze strepen op de test, die de LH-piek (het moment waarop je het meest vruchtbaar bent) aankondigde. De test geeft alleen aan wanneer je het meest vruchtbaar bent, zodat je juist dan kan vrijen om de kans op een zwangerschap te vergroten. Toevallig vond dit destijds in het weekend plaats dus dat kwam ons héél goed uit. Maar goed, het antwoord op de vraag of het gewerkt heeft mag duidelijk zijn: ik ben ondertussen 32 weken zwanger! Misschien was het zonder de ovulatietesten ook gelukt, aangezien het alleen een stukje ‘wetenschap’ is dat hét moment eraan zit te komen, maar in mijn geval heeft het wel heeft geholpen om moed te houden en positief te blijven. Ik denk dat ik bij een eventuele volgende poging (ja, dat schrijf ik terwijl ik hoogzwanger ben en Danny nog niet is overgehaald voor een derde) wel eerder toegeef aan de hulp van dit soort testen.

Ben jij bekend met het gebruik van ovulatietesten? Wat zijn jouw ervaringen er mee? Ik ben heel benieuwd.

2 Reacties

  1. Kirsten
    4 december 2018 / 17:19

    wat een openheid in onderwerp, leuk geschreven ook,geniet van de laatste lootjes in weken en heel veel succes gewenst met bevallen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.