Stilte na de storm

Sorry, deze afbeelding kan geladen worden

Het gebeurde eigenlijk onopgemerkt, het moment waarop ik ben gestopt met bijhouden hoeveel weken oud Benthe is. Ruim 15 maanden is momenteel mijn antwoord als men ernaar vraagt. Het lijkt ook niet meer noodzakelijk om te weten, haar leeftijd in weken. En dat terwijl het in haar eerste levensjaar juist heel belangrijke informatie was, vooral als het op de ‘Oei, ik groei’ kalender aankwam. Nu heb ik het desbetreffende boek niet in huis maar als ik het gevoel had dat ze weer aan het rommelen was, dan kon ik de klok erop gelijkzetten dat ons mevrouwtje richting een sprong ging of er reeds middenin zat. Stiptheid heeft ze met de paplepel meegekregen, héérlijk.

Storm
Nu zijn er over het algemeen wel meer redenen waarom Benthe op bepaalde momenten onrustig kan zijn. Doorkomende tandjes of kiezen, buikkrampjes, snottebellen, karakter… noem het maar op en iedere moeder kan zich er wel in vinden. Het hoort er allemaal bij. Gevoelsmatig lijkt het alsof wij vanaf oktober non-stop aan de gang zijn geweest. Van rollen, kruipen, staan en leren lopen naar nog meer zelfstandig willen doen, ondertussen wat buikgriepjes doorstaan en vier kiezen gekregen. Nu heeft Benthe niet snel ergens last van en hoewel het niet persé fluitend is, komen we er met z’n allen zonder al te veel kleerscheuren redelijk doorheen. Meestal komt de eerste waarschuwing dat er een storm op komst is, als er opeens ’s nachts gerommeld wordt. Benthe is een goede slaper, moeiteloos houdt ze het 12 uur vol. Als ze midden in de nacht wakker wordt en huilt, dan is daar áltijd een reden voor. Ook dat hoort erbij, denk ik dan. ‘Het is maar een fase’, herhaalde ik voor mezelf terwijl ik voor de 10e keer mijn warme bed verliet toen ze in januari last had van doorkomende kiezen. En inderdaad, tot dusver is ze er niet in blijven hangen.

Rust
Geen paniek: bovenstaand klinkt lekker dramatisch maar het viel allemaal best wel mee hoor. In alle eerlijkheid: ik heb écht geen reden tot klagen. Benthe is een heerlijk kind dat goed groeit, ontwikkelt, eet en slaapt. Alleen wanneer er iets verandert, merk ik het aan haar. Maar jongens, de afgelopen week was pas écht wat. Er was namelijk juist he-le-maal niks aan de hand. Geen sprongetje, geen krampen, geen tanden of kiezen: niks. Met als resultaat dat ik intens heb genoten van een dreumesmeisje die heerlijk in d’r vel zat en ongestoord zichzelf kon zijn. Dit is oprecht een genietmoment die nu al dagen duurt. Als moeder – en als mens – wil ik altijd het beste voor een ander maar soms kán ik er simpelweg niets aan doen om dingen beter of verdraagbaarder te maken. Naar mijn beste kunnen probeer ik er dan voor Benthe te zijn, haar te troosten, te begeleiden of juist even te laten als ze daar behoefte aan heeft. Ongeacht haar leeftijd kan ze haar emotionele behoeften al vrij goed duidelijk maken en ondanks dat het soms tegenstrijdig is met mijn intenties, geef ik er gehoor aan. Maar momenteel heerst er rust in haar, in mij en in huis. Deze rust creëert ruimte voor haar karakter, haar verhalen en haar fantasieën. Hoewel ze bijna net zo pittig is als een Mexicaans 12-gangen menu, wat het soms een uitdaging maakt om haar overweldigende hoeveelheid energie te kanaliseren, geniet ik van iedere seconde. Deze week heb ik mijn dochter weer een stukje beter leren kennen, heb ik een nieuw deel van haar eigen ik mogen ervaren. Zelfs als ook dit een fase is, of een stilte voor een nieuwe storm, niemand pakt mij dit plezier meer af.

Hoe is/was jouw kind als dreumes? Hoe heb jij de sprongetjes ervaren?

2 Reacties

  1. Marretje
    1 april 2018 / 10:46

    Wat een leuke blog… en wat fijn dat jullie zo.n fijne week hebben gehad en dat alles goed gaat!!!

    Wij komen net uit een sprong, (wij hebben t oei ik groei boek wel staan en als ik twijfel pak ik het er even bij en dan zie ik… idd, het is een sprong) normaal gesproken word er hier ook redelijk goed geslapen, maar nu was het soms kwart over 3 in de nacht dat wij (vooral vito) al klaar wakker in de woonkamer zaten en slapen ho maar. Verder kroop die mij overal achterna en huilde diie iets meer… maar ; ook dit sprongetje was niet voor niks. (Hij kan ineens zelf gaan staan, rondjes langs de box en tafel lopen, zelf brood eten En… hij speelt weer lief in de box 🙂 ) ik heb een hekel aan de sprongetjes als we er midden in zitten, maar vind het ook prachtig om te zien dat die sprongetjes niet voor niks zijn en wat ze erna weer kunnen 🙂

    • 1 april 2018 / 20:19

      Oooh, zo herkenbaar! Het is even doorbijten voor alle betrokken partijen (want ook de nachtrust van papa en mama gaat eraan) maar wat je zegt: opeens kan hij dan een nieuw kunstje. Of zelfs twee! En gelukkig gaat er steeds langer tussen zitten, dat zal ook wel schelen. Blij te lezen dat jullie nu weer in rustiger vaarwater zitten… alhoewel: als hij nu kan staan en met houvast stappen zet, dan is het binnenkort écht gedaan met de rust. Stappen, wandelen, rennen… alles aan de hand, haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.