Te leuk om niet te delen

Nog voordat Benthe geboren was hadden Danny en ik al besloten ons kindje een beetje voor onszelf te houden. Of nou ja, ik had het besloten en Danny was het er gewoon mee eens. (Zo gaat het verrassend vaak bij ons thuis en het werkt fantastisch!) Hoewel ik er geen gegronde reden voor had, voelde ik destijds niet de behoefte om herkenbare foto’s van ons wonder met een x-aantal onbekenden te delen. Ik had me hier niet echt in verdiept en het was meer een gevoelskwestie dan een weloverwogen beslissing.

Grijs gebied
Het blijkt nogal een ding te zijn tegenwoordig. Het is mij ondertussen duidelijk dat het ouderschap bestaat uit het kiezen van een kant, over alles of niets en ieder dingetje daar tussenin. Ik móet ergens voor of tegen zijn want twijfelachtig in het grijze gebied willen drentelen valt niet onder de keuzemogelijkheden. Ja, dan heb je aan mij een goede want ik voel me uiterst comfortabel in die grijze gebieden… De laatste tijd is het weer wat vaker in het nieuws en worden er lange artikelen over gepubliceerd in de tijdschriften voor ouders: wel of niet herkenbare foto’s van je kindje delen op social media. Het bewaken van de privacy en veiligheid van je kind lijkt de voornaamste reden om het niet te doen. Of het wordt niet gedaan omdat het kind er zelf (nog) niets over te zeggen heeft en ouders vinden dat zij het recht dan niet hebben om het wel te doen. Ik heb zelfs gelezen dat het in bepaalde landen strafbaar is en dat je er een geldboete voor kan krijgen. Nou, geloof me: zo ver heb ik er écht niet over nagedacht! Het leek mij gewoon niet zo nodig.

De leukste
Laten we vooropstellen dat Danny en ik stapeldol zijn op onze Benthe en haar natúúrlijk een knap kind vinden. Niet het knapste kind van de wereld, want die druk willen we haar niet opleggen, maar we vinden haar gewoon fantastisch leuk. Met dat wilde haar dat alle kanten op staat en voor het gemak voornamelijk als een palmboom bovenop d’r hoofd wordt vastgebonden. En die grote, bruine ogen die soms dwars door me heen lijken te kijken en boekdelen spreken. Ik vind Benthe een heerlijk kind; een enthousiaste, uitbundige wildebras. En soms wil ik dat online delen zodat anderen kunnen meegenieten. Niet om te pochen of om complimentjes of likes binnen te slepen, al valt niet te ontkennen dat foto’s van kinderen altijd goed scoren, maar gewoon omdat sommige foto’s té leuk zijn om voor mezelf te houden. Op dat soort momenten baal ik dan van mezelf en de weg die ik gekozen heb want hoewel ik absoluut een stuk consequenter kan zijn wat betreft de opvoeding van Benthe, blijf ik consequent achter de genomen beslissing staan. Hoe stom ik mezelf daardoor ook vind.

Hoe denken jullie hierover? Delen jullie foto’s van je kind(eren) online? Wat is voor jullie de reden om dit wel of juist niet te doen?

     

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.